Wit Sprookje

“Kom je mee naar binnen?” De kinderen staan te drentelen voor de deur. “Ik kom er aan”, zeg ik, “ga maar vast.”

De deur valt achter ze dicht. Om me heen daalt een stilte neer. Al de hele dag zijn de grappen over de sneeuw die maar niet viel, ondanks code geel, niet van de lucht geweest, maar net, juist toen we naar buiten liepen bij muziekles, viel er ineens een donsdeken over het dorp en veranderde alles in een sprookje.

De grillige takken van de krulhazelaar zijn versierd met een glinsterend laagje wit. Over het paadje in de tuin zijn kattenpootjes gestrooid, en zelfs de venijnig prikkende heg lijkt een stuk zachter met haar winterkleedje aan. De koele tinten van de sneeuw in de avond worden verwarmd door de straatlantaarns.

Mooi.

Geef een reactie